۱۷ سال پیش شب ازدواج حضرت علی و حضرت زهرا، دایی و خانمش به هم بله گفتن. خودش که خوشبختی ندید. خانمش هم قاعدتا. ما هم بدبخت شدیم. الان ولی خودش یک سال و ۳ ماهه که نیست، خانمش دنیا به کامش شده، ما ولی هنوز داریم از قِبَل اون بله بدبختی می کشیم. 

    یکی از بچه ها کله اش را آورد داخل اتاق و و به شوخی گفت: احوال رییس پاسگاه؟     به کی؟ به من. منِ سرباز صفرِ دیپلم ردیِ دختر همسایه نشان کرده ای که پاکت پاکت سیگار بهمن فیلتردار را از قرار نخی ۲۰ هزار تومن قاچاق میکند داخل بازداشتگاه که جمعا باهم بشود پول یک دسته گل قرمز و یه روسری دور دست دوز و نوک تیز وایسایی که دیده ام نامزدم توی اینستا لایکشان می کند،  ولی پنج شنبه آخر وقت باشد و هیچ کدام از بازداشتی ها هم سند جور نکرده باشند و بیرون نیامده باشند که طلب من را بدهند. اول هفته را هم خورده باشیم به تعطیلی عید. زکی.

     این چند روز عصبانی بودم. خیلی زیاد. حالا ولی دوباره برگشته ام به مسلمانی. تسلیم محض. باشد که ان شالله رحم کند و از این به بعد چپ و راست حکمتش را با سیلی به گوشمان نزند.    حالا با خودم گفتم شاید شما هم دوست داشته باشید برای این ۸ بزرگتری که از دست داده ایم ختم قرآن بگیریم.     اگر دوست داشتید سهیم باشید، جزء انتخابی تان را برایم کامنت کنید. بسم الله: جزء ۱ شبگرد جزء ۲ شبگردجزء ۳ تیستو جزء ۴ انارستان جزء ۵ یاس جزء ۶ نیل جزء ۷ فاطمه جزء ۸  بهار جزء ۹ زهرا جزء ۱۰ زهرا جزء ۱۱ بشرا جزء ۱۲ فاطمه جزء ۱۳ دایی جزء ۱۴ نرجس جزء ۱۵جزء ۱۶جزء ۱۷جزء ۱۸جزء ۱۹جزء ۲۰جزء ۲۱جزء ۲۲جزء ۲۳ نرگس جزء ۲۴جزء ۲۵جزء ۲۶جزء ۲۷جزء ۲۸جزء ۲۹ رضا جزء ۳۰ آقای میم